Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

அரசியலமைப்பை மாற்றுவதற்கான நிலைமாற்று காலமே இது -மயில்வாகனம் திலகராஜா பா.உ


“சமகாலஅரசியல்திகில்நிலையிலிருந்து நாட்டைமீட்பதற்கானவழிமுறைகள்”எனும்தலைப்பில், நல்லாட்ணிக்கானதேசியமுன்னணிகொழும்பில்கருத்தரங்கம்ஒன்றினைஒழுங்கு செய்திருந்தது. பாராளுமன்றகலைப்புதொடர்பாகஉயர்நீதிமன்றதீர்ப்புவெளியாகியதருணத்தில்இடம்பெற்றஇந்தசெயலமர்வில்நல்லாட்சிக்கானதேசியமுன்னணியின்தவிசாளர்சிராஜ்மஷூர், தேசியஅமைப்பாளர்நஜாமுஹம்மட், பிரதிதவிசாளர்அப்துல்ரகுமான்ஆகியோருடன்சிறப்புபேச்சாளர்களாகஐக்கியதொழில்வாண்மையார்கள்இயக்கத்தின்உறுப்பினர்பொறியியலாளர்காமினிகுணவர்தனமற்றும்நுவரெலியாமாவட்டபாராளுமன்றஉறுப்பினர்எம். திலகராஜ்ஆகியோர்அழைக்கப்பட்டிருந்தார்.

 
சமகால அரசியல் திகில் நிலையிலிருந்து நாட்டை மீட்பதற்கான வழிமுறைகள் குறித்தபாராளுமன்றஉறுப்பினர்எம்.திலகராஜ்ஆற்றிய உரையின் தொகுப்புதினக்குரல்வாசகர்களுக்காகஇங்கேதரப்படுகின்றது.


கடந்த மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்பதாக இலங்கையில் நல்லாட்சி அரசாங்கம் ஒன்றுக்கான பிரசாரத்தை முன்வைத்து அரசியல் முன்னெடுப்புகளும், தேர்தல் பிரச்சாரங்களும் முன்னெடுக்கப்பட்டன. அப்போது நல்லாட்சி என்பதை மக்கள் புரிந்து கொண்ட விதம் அப்போதிருந்த ஆட்சியை மாற்றிவிட்டால் அதுவே நல்லாட்சி என்பதாகவருந்தது. அதன் அடிப்படையிலேயே மக்கள் அத்தகைய வாக்களிப்பில் கலந்து கொண்டு அப்போதைய ஆட்சியை மாற்றி இருந்தார்கள்.

ஆனால், ஆட்சி மாற்றம் இடம் பெற்று இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்த நிலையில் உண்மையில் நல்லாட்சிக்குரிய அம்சங்களுடன் அரசு அமையவேண்டும் என்ற எண்ணப்பாடு மக்களிடத்திலே தோற்றம் பெற்றது. அதனை உருவாக்குவதில் பல்வேறு சிக்கல்களும் சவால்களும் தோற்றம் பெற்றன. இந்த நிலைமைகள் குறித்து நல்லாட்சி அரசின் ஈராண்டுகால நிறைவில் ‘சமாதான நோக்கு’ ( மாற்றுக் கொள்கைகளுக்கான நிலைய வெளியீடு) எனும் சஞ்சிகைக்கு ( 2017/ மே ) நான் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் தெளிவாக குறிப்பிட்டுள்ளேன்.

இன்றைய நிலையில் “நல்லாட்சி” அரசாங்கத்தின் மூன்றாவது ஆண்டு நிறைவில் “நல்லாட்சி” என்ற சொல்லை செல்லுவதற்கு வெட்கமில்லையா என பொதுமகன் ஒருவர் கேட்கும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. நல்லாட்சிக்கான தேசிய முன்னணி எனும் ஒரு அரசியல் கட்சியின் பெயரைப் புரிந்து கொள்வதில் கூட சிலருக்கு சிக்கல் ஏற்பட்டிருக்கிறது. 


உண்மையில் நல்லாட்சி என்பதை புரிந்து கொள்வதும் நல்லாட்சி ஒன்றை ஏற்படுத்துவதும் இலகுவானதல்ல. தனிநபர் அரசியல் செயற்பாடுகளுக்கு அப்பால் அதனைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கட்சி அரசியலுக்கு அப்பால் சென்று அதனைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்.

இன்றைய நிலையில் மைத்திரிபால சிரிசேன எனும் தனிநபருக்கு வாக்களித்ததன் மூலம் 
நல்லாட்சி அரசாங்கம் ஒன்றை உருவாக்குவதற்காக நாட்டு மக்கள் வாக்களித்து இருந்தாலும் அதன் பின்னணியில் நாட்டில் ஏற்படுத்தப்பட்ட அரசியலமைப்பு ரீதியான சில மாற்றங்கள் இன்று அந்த தனிநபரே தடம்புரண்டாலும் கூட மாற்றம் உறாத ஒரு நிலைமையை உருவாக்கியிருக்கிறது என்பதற்காக இந்த நாட்டு மக்கள் பெருமைபட்டுக் கொள்ள முடியும்.

இதுவே மக்களின் இறைமையும் சக்தியுமாகும். 
இலங்கையை சர்வாதிகார நிலைக்கு இட்டுச்சென்ற 18 வது அரசியலமைப்பு திருத்தத்தை மாற்றுவதற்கு மக்கள் 2015 ஜனவரி மாதம் மைத்திரிபால சிரிசேன எனும் தனிநபருக்கு வாக்களித்தன் ஊடாக அத்தகை வாய்ப்பினை வழங்கியிருந்தார்கள. அந்த வாய்ப்பின் ஊடாக இந்த நாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்ட 19வது அரசியலமைப்பு திருத்தத்தின் பலனையும் 19 வது திருத்தம் அமுலுக்கு வந்ததன் காரணமாக கிடப்பில் போடப்பட்டிருந்த 17 வது அரசியலமைப்பு திருத்தம் நடைமுறைக்கு கொண்டுவரப்பட்டதன் பலனையும் நாட்டு மக்கள் உணரும் காலம் இது.

17 வது திருத்தம் ஊடாக சுயாதீன ஆணைக்குழுக்களை செயற்பாட்டிற்கு கொண்டு வந்தமை மிக முக்கியமாக பார்க்கப்பட வேண்டியுள்ளது. சுயாதீன ஆணைக் குழுக்களின் கீழ் நீதிமன்றங்கள் இயங்கத் தொடங்கியதன் விளைவை இந்த நாட்டு மக்கள் இன்று அனுபவிக்க தொடங்கியுள்ளனர்.

18 வது அரசியலமைப்பு திருத்தத்தை மேற்கொண்ட மகிந்த ராஜபக்‌ஷ தரப்பினர் தமது குடும்ப சர்வாதிகார கட்டுப்பாட்டில் தொடர்ந்தும் நாட்டை வைத்திருப்பதற்கு மட்டுமல்ல, அப்போதைய பிரதம நீதியரசர் சிராணி பண்டாரநாயக்கவை மாற்றுவதற்காக அவர்கள் நீதித்துறை மீது எத்தகைய ஆதிக்கத்தை நினைவேற்று அதிகாரத்தின் ஊடாக மேற்கொண்டார்கள் என்பதை இந்த நாட்டு மக்கள் மறந்திருக்க  மாட்டார்கள்.

அந்த நிலைமைகளைக் மாற்றி அமைத்து 19வது திருத்தத்தில் நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதியின் அதிகாரங்களை குறைத்ததன் காரணமாக இன்று அந்த நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதியினால் மேற்கொள்ளப்பட்ட “ பாராளுமன்ற கலைப்பு “ தொடர்பான தீர்மானம் அரசியலமைப்புக்கு முரணானது எனும் தீர்ப்பினை உச்ச நீதிமன்றம் “ ஏகமனதாக” வழங்கியுள்ளது. 
எனவே, இன்று 19 வது திருத்தத்தை கொண்டுவரவும் 17 வது திருத்தத்தை நடைமுறைக்கு கொண்டுவரவும் தனது ஆரம்ப நாட்களில் ஒத்துழைப்பு வழங்கிய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிரிசேன தானே இப்போது மாறாக சிந்தித்து அதனை மீறி செயற்பட எத்தணிக்கின்ற போதும் இன்று அது இயலாத ஒன்றாக மாறியிருப்பது இந்த நாட்டு மக்கள் தமது “வாக்குபலத்தால் “ பெற்றுக் கொண்ட வெற்றியே அன்றி வேறொன்றும் இல்லை. 


இன்றைய அரசியல் திகில் நிலை மற்றும் அதுசார்ந்த பாராளுமன்ற நடவடிக்கைகள் குறித்த உறுப்பினர்கள் குறித்த விமர்சனங்களும் கண்டனங்களும் தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றது. ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இதனை எவ்வாறு பார்க்கின்றீர்கள் எனும் கேள்வி என்னிடத்தில் முன்வைக்கப்பட்டது.

இந்த நாட்டு மக்கள் அதனை எவ்வாறு பார்க்கின்றார்களோ அவ்வாறே நானும் பார்க்கிறேன். நான் மக்களின் பிரதிநிதி. பாராளுமன்றம் சென்றவுடன் அங்கு தெரிவு செய்யப்பட்ட உறுப்பினர்கள். புனிதர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கின்றது. அதேபோல மனிதர்களாக அத்தகைய உறுப்பினர்கள் விடும் தவறுகளை சுட்டிக்காட்டி விமர்சிப்போரும் மனிதர்களாக அன்றி புனிதர்களாக தங்களை வெளிக்காட்ட முனைகின்றனர். இரண்டு தரப்பிலுமே புனிதர்கள் இல்லை. நிறை குறைகள் நிறைந்த மனிதர்களிடத்திலேயே நாம் எல்லாவற்றையும் நிவர்த்தித்து கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது. 


பாராளுமன்ற அரசியல் முறைமைதான் நாம் ஏற்றுக்கொண்ட வழியெனில் அதனை மேலும் வலுப்படுத்தி எவ்வாறு அதனை சாத்தியமாக்கலாம் என்பது பற்றிய சிந்தனைகளே இன்று அவசியமாகின்றன. மக்கள் தனிநபர்களை சுற்றி வாக்களிக்காமல் அரசியல் கருத்து நிலைகள் அடிப்படையிலும் செயற்பாடுகளின் அடிப்படையிலும் வாக்களிக்க முன்வருதல் வேண்டும். மக்கள் பிரதிநிதிகள் நாகரீகமான முறையில் நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்போர் அந்த நாகரிகத்தை அரசியலுக்கு கொண்டுவர அதில் அர்ப்பணிப்புடன் ஈடுபட முன்வரவேண்டும்.

அரசியலுக்குள் ஈடுபடாமல் அதில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவது என்பது இயலாத விடயம் என்பதே எனது நிலைப்பாடு. இன்று இந்த கருத்தரங்கத்தை ஒழுங்கு செய்திருக்கும் நல்லாட்சிக்கான தேசிய முன்னணியின் அர்ப்பணிப்பான பணிகூட அதுதான். அதேபோல ஐக்கிய தொழில்வாண்மை இயக்கத்தின் ( United professional Movement) சார்பில் வருகை தந்திருக்கும் பொறியியலாளர் காமினி குணவர்தன வின் நிலைப்பாடு கூட அதுவாகவே இருக்கின்றது. இந்த சிந்தனை மாற்றம் இந்த நாட்டுக்கு அவசியமானது .

நாம் பார்வையாளராக அல்லாது பங்கு பற்றுனராக எவ்வாறு செயற்படுவது என்பது பற்றி சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. அரசியலில் மக்களின் நாகரீகமான பிரதிநிதியாக தெரிவு செய்யப்படுவதற்கு முதலில் தேர்தலில் வேட்பாளராக வேண்டும். வேட்பாளராவதற்கு  ஒரு கட்சியின் அல்லது குழுவின் உறுப்பினராதல் வேண்டும். அதற்கு முதலில் அரசியலில் ஈடுபாடு வேண்டும். இவை ஏதும் இல்லாது எப்படியோ தெரிவாகிவிடும் ஒருவரிடம் புனித்த்தனமையை எதிர்பார்க்க முடியாது.

நீங்கள் ஒரு கட்சியை தெரிவு செய்யலாம் அல்லது ஒரு கட்சியை உருவாக்கலாம். எங்களைப் பொறுத்தவரை நாங்கள் ஐக்கிய தேசிய முன்னணியுடன் இணைந்து செயற்பட்டாலும் “தொழிலாளர் தேசிய முன்னணி” எனும் அரசியல் கட்சியை உருவாக்கி செயற்பாட்டுக்கு வந்தவர்கள் . நான் அதன் ஸ்தாபக பொதுச் செயலாளர் என்பதில் எனக்கு பெருமிதம் இருப்பதோடு இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் கூட இப்படித்தான் செயற்படவேண்டும் எனும் நாகரிகத்தை பேண முடிந்தமையை இட்டு மகிழ்ச்சி அடைய முடிகிறது. அமைப்பாக செயற்படும் அதே வேளை தனிமனித பண்புகளையும் நாம் அரசியலில் வெளிப்படுத்த வேண்டியுள்ளது. 


இன்றைய நிலையில் இலங்கையின் அரசியல் செல்நெறி குறித்து பல்வேறு விமர்சனங்கள் கண்டனங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றது. அத்தோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல் இந்த நிலையில் இருந்து நாட்டை மீட்பதற்கான வழிமுறைகள் குறித்தே நாட்டு பிரஜைகள் என்ற நிலையில் நின்று ஆராய வேண்டியுள்ளது. இலங்கை 70 ஆண்டு கால சுதேச பாராளுமன்ற வரலாற்றைக் கொண்ட நாடென்ற வகையில் இப்போது இரண்டாவது குடியரசு அரசியல் யாப்பின் கீழ் செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோம். 


முதலாவது அரசியலமைப்பு உருவாக்கப்பட்டு ஐந்து வருடங்களிலேயே தூக்கியெறியப்பட்டது. இரண்டாவது இன்று 40 வருடங்களை கடந்து பத்தொன்பது திருத்தங்களைக் கண்டு செயற்பாட்டில் உள்ளது. இறுதி திருத்தமான 19  நமது நாட்டிற்கு புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்றின் அவசியத்தை எடுத்துக்காட்டியுள்ளது. இத்தனை நாளும் 78 ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு மீதான பல்வேறு விமர்சனங்கள்களை நாம் முன்வைத்து வந்தபோதும் அத்தகைய விமர்சனப் பார்வைகள் நடைமுறைக்கு வந்தால் அது எத்தகைய பாதிப்பை உண்டாக்கும் என்பது பற்றிய யதார்த்தத்தையே ஒக்டோபர் 26 க்கு பின்னான இன்றைய உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பு வரும் வரையான காலம் எமக்கு உணர்த்தியுள்ளது. இது ஒரு கூடாத காலமாக அமைந்த போதும் கூட அரசியலமைப்பை மாற்றி அமைப்பதற்கான “ நிலைமாற்று காலமாக “ இந்த ஐம்பது நாட்களையும் நான் பார்க்கிறேன் . 


தனிமனித ஆதிக்கங்களுடன் உருவாக்கப்படக் கூடிய அரசியலமைப்பின் பாதிப்புகளை நடைமுறை ரீதியாக மக்கள் உணர்ந்து கொண்ட காலமாக இந்த ஐம்பது நாட்களை நாம் கொள்ள வேண்டும் . இதன் தொடர்ச்சியாகவே அரசியலமைப்பு மாற்றம் குறித்த உரையாடல்வெளியை நாம் மக்களிடத்திற்கு கொண்டு செல்ல வேண்டியவர்களாக உள்ளோம்.


புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்க பணிகளில் “ அரசிலயலமைப்பு பேரவையின்” உறுப்பினராகவும் அதன் உப குழுவான “ மத்தி மற்றும் சுற்றயல்” (அதிகார பகிர்வு ) குழுவின் உறுப்பினராகவும் சில அனுபவங்களை நான் பெற்றுக் கொண்டுள்ளேன். அந்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில் சில முன் மொழிவுகளை இந்த உரையின் ஊடாக பதிவு செய்ய எண்ணுகிறேன். 


இந்த நாட்டில் இரண்டு பிரதான கட்சிகளின் பிடியில் இருக்கத்தக்கதாக தேர்தல் தொகுதிகள் அமையப் பெற்றுள்ளன. தேர்தல் முறைமை எதுவாயினும் கூட இந்த நாட்டின் “ தேர்தல் தொகுதிகள்” சமத்துவமானவையாக இல்லை என்பது எனது கணிப்பு. அவை ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு கட்சிக்கு, இனத்திற்கு, மதத்திற்கு, சாதிக்கு, தனிமனிதனுக்கு என உரித்துடையாக்கப்பட்டதாக உள்ளது. இரண்டு பிரதான கட்சிகளும் தமது கட்சிக் கட்டமைப்பை இந்த 160 தேர்தல் தொகுதிகளின் அடிப்படையில் அமைத்துக்கொண்டுள்ளன. அவை அதில் இருந்து மீளவர விருப்பம் கொண்டிருக்கவில்லை. அதே நேரம் புதியவர்களும் புதிய அமைப்புகளும் உள்வருவதற்கு இந்த சூழல் இடமளிக்க மறுக்கின்றது. 


இந்த தேர்தல் தொகுதிகளில் கொண்டுவரக்கூடிய மாற்றம் நிர்வாக அடிப்படையில் சனத்தொகையை எண்ணிக்கை அடிப்படையில் ஓரளவு சமத்துவமாக உள்வாங்கக் கூடியதாக அமைய வேண்டும் . குறித்த எண்ணிக்கை கொண்ட கிராம அலுவலர் பிரிவுகளை இணைத்து ஒரு பிரதேச செயலகமும், குறித்த எண்ணிக்கையிலான பிரதேச செயலகங்களை ஒன்றிணைத்து நிர்வாக மாவட்டமும் இதனடிப்படையில் தேர்தல் தொகுதிகளும் மீளமைக்கபடல் வேண்டும். இது நாட்டின் வளங்கள் சமத்துவமான அடிப்படையில் நாட்டு மக்களுக்கு சென்றுசேரும் சூழலை உருவாக்க வல்லது. இதுவே இன்றைய நிலையின். நாட்டில் கொண்டுவரவேண்டிய மாற்றமாகும். இதில் இருந்து எழுகின்ற மக்கள் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கொண்ட பாராளுமன்றமும் அதன் நிர்வாகமுமே சமத்துவமான மக்கள் பிரதிபலிப்பை காட்ட வல்லது. அரசியலமைப்பு மாற்றத்தின். பணிகளை தொடங்க வேண்டிய புள்ளி இதுவே என்பது எனது நிலைப்பாடு. 


எனது கருத்துகள் விவாதத்துக்கு உரியவை என்பதில் நான் தெளிவாகவே உள்ளேன் . எவ்வாறெனினும் இன்றைய காலகட்டத்தை நடைமுறை அரசியலமைப்பினை மாற்றி அமைப்பதற்கான “நிலைமாற்று காலம் “ என வரையறை செய்வதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். இது அரசியலமைப்பு ரீதியாக ஏற்பட்ட “கலகக் காலம்”. கலகம் வந்தால் தான் நியாயம் பிறக்கும் என எங்கள் ஊர்வழக்கில் ஒரு பழமொழி உண்டு. இப்போது அரசியலமைப்பு ரீதியாக ஏற்பட்ட கலகம் அரசியலமைப்பு மாற்றத்தின் ஊடாக நாட்டு மக்களுக்கு நியாயத்தையும் பெற்றுக் கொடுப்பதாக அமைய வேண்டும் என்பதே அவா. 

Sent from my iPhone

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *