Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

மலையகத் தமிழர் : இலங்கையரானது எப்போது?

-மல்லியப்புசந்தி திலகர்

கடந்த வாரம் செப் 19 ஆம் திகதி இலங்கை நாடாளுமன்றில் நிறைவேற்றப்பட்ட இரண்டு சட்டங்கள் மலையகத் தமிழர் வரலாற்றில் ஒரு சாதனையாக பார்க்கப்டுகின்றது, விவாதிக்கப்படுகின்றது. இது சாதனைதானா அல்லது அவ்வாறு விளம்பரப்படுத்தப்படுகின்றதா  என்று சிலர் ஊடகங்களிலும் சமூக வலைத்தளங்களிலும் எழுப்பிய கேள்விகள் மேற்படி சட்டங்கள் தொடர்பான முழுமையான புரிதலிலன்மையைக் எடுத்துகாட்டுக் காட்டுகின்றது. இச்சட்டம் பற்றிய ஒரு புரிதலை பதிவிடுவதாகவே இக்கட்டுரை அமைகின்றது.

சிந்தனை என்பதும் செயற்பாடு என்பதும் வேறுவேறு. ஆனால், இரண்டுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. ஒன்று இல்லாதபோத போது இன்னொன்று இல்லை என்பதுதான் அந்த தொடர்பு. ‘சிந்தித்து செயலாற்ற வேண்டும்’ என அழுத்திச் சொல்வதன் காரணம் சிந்திக்காத செயற்பாடுகளின் விளைவு எதிர்மறையானதாகி விடக்கூடும் என்பதனாலாகும். மலையகத் தமிழர் சமூகம் சிந்தித்து செயலாற்றிய ஒரு தருணமாக மேற்படி நாளையும்,  சட்டங்களையும் எடுத்துக் கூறலாம். அதுவும் அரசியல் ரீதியான சிந்தனைகள் என்பதும் அவை சட்டமாக நாட்டிற்குள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது என்பதும் கூட சாதனையாக பார்க்கப்படுவது ஏன்?

நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டங்களில் ஒன்று   ‘ 2018 ஆம் ஆண்டு பெருந்தோட்ட பிராந்தியத்துக்கான புதிய கிராமங்கள்  அபிவிருத்தி அதிகார சபை சட்டம்’ (New Villages Development Authority for Plantation Region Act)  (இந்தச் சட்டத்திற்கான இலக்கம் சபாநாயகர் கையொப்பத்தின் பின்னர் கிடைக்கப்பெறும்)

இரண்டாவது 1987 ஆம் ஆண்டு 15 ஆம் இலக்க பிரதேச சபைகள் (திருத்தச்) சட்டம் (1987 No.15 Pradeshiya Sabhas (Amendment) Act

முலாவதாக (New Villages Development Authority for Plantation Region Act)

இங்கே குறிப்பிடப்படுகின்ற  புதிய சட்டத்தினை மலைநாட்டு புதிய கிராமங்கள் உட்கட்டமைப்பு சமுதாய அபிவிருத்தி அமைச்சர் பழனி திகாம்பரம் சபைக்கு சமர்ப்பித்திருந்தார். இரண்டாவதாக (1987 No.15 Pradeshiya Sabhas (Amendment) Act குறிப்பிடப்படும் திருத்தச் சட்டத்தினை மாகாண சபைகள் உள்ளூராட்சி மற்றும் விளையாட்டுத் துறை அமைச்சர் பைசர் முஸ்தபா சமர்ப்பித்திருந்தார்.

திருத்தச் சட்டமான 1987 ஆம் ஆண்டு பிரதேச சபைகள் சட்டம் திருத்தப்படவேண்டிய விடயங்களாக இருந்தவை மலையகப் பெருந்தோட்டப் பகுதிகளில் மக்கள் வாழுகின்ற பிரதேசங்களுக்கு (Settlement Area) பிரதேச சபைகள் தமது நிதியினைப் பயன்படுத்தி  சேவையாற்ற முடியாது என்றும், அதேநேரம் அந்த பிரதேசங்களில் உட்கட்டுமான பணிகளை ஆற்றுகின்ற பொறுப்பு அந்தந்த தோட்ட உரிமையாளர்களுக்கே உரியது என்றும் பிரதேச சபைகளின் சேவைகளை தோட்ட நிர்வாகம் பெற்றுக்கொள்ள நேரும் பட்சத்தில் அதற்காக  தோட்ட நிர்வாகங்களுடன் ஒப்பந்தம் ஒன்றை மேற்கொண்டு அந்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் அவர்களது உடன்பாட்டுடன்தான் மேற்கொள்ள வேண்டும் எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

 

இதனைத் திருத்தி’ ‘ஒப்பந்தத்தைச் செய்யலாம்.. என்பதற்கு பதிலாக.. ‘தோட்டத்தின் நிர்வாக அதிகாரிகளுடனான கலந்தாலோசனையுடன் ’   என (Enterprises in Question என்பதற்கு பதிலாக in Consultation with the ) திருத்தம் செய்யப்பட்டுள்ளது. அதேபோல உட்கட்டமைப்பு வேலைகளை தோட்டப்பகுதிகளில் செய்வதற்கு பிரதேச சபைகள் தமது நிதியினைப் பயன்படுத்த முடியாது என்பதை மாற்றி ‘நிதியினைப் பயன்படுத்தலாம்’ என திருத்தம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

இப்போதும் ஏன் தோட்ட நிர்வாகங்களுடன் ‘கலந்தாலோசிக்க’ வேண்டும் எனும் விமர்சனம் முன்வைக்கப்படலாம். இன்றைய நிலையில் அரசாங்கம் தனியார் கம்பனிகளுக்கு குத்தகைக்கு கொடுத்து, தனியார் நிறுவனங்களே பெருந்தோட்ட நிர்வாகங்களை நடாத்தி வருகின்றன என்கின்ற நிலையில், அந்த குத்தகை ஒப்பந்த அடிப்படையில் செய்துகொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் பிரகாரம் தோட்ட நிர்வாகங்களுடன் “கலந்தாலோசித்து”என குறிப்பிடப்படுகின்றது. இதனால் குறிப்பிடப்படுவது அவர்களையும் இணைத்துக்கொண்டு என பொருள்படுவதாகும்.  அவர்கள் அனுமதி கொடுத்தால்தான் செய்யப்பட முடியும் என்ற முன்னைய நிலை மாற்றப்பட்டிருக்கின்றது. பெருந்தோட்ட நிர்வாகம் தனியார் வசம் இருந்து மாற்றப்படும்போது அல்லது தற்போதைய முறைமையில் மாற்றம் வந்து அரசாங்கம் பொறுப்பேற்கின்ற நிலைமை வரும்போது அல்லது ஏதேனும் வேறு நிர்வாக முறைமை வரும் போது இந்த சரத்து வலுவிழந்துபோகும் அல்லது அன்றைய சூழலுக்கு தேவையான திருத்தங்கள்  கொண்டுவரப்படல் வேண்டும்.

அதேபோல பிரதேச சபை நிதியினைப் பயன்படுத்தலாம் என்பது நேரடியாக மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களை உள்நாட்டு நிர்வாகத்தில் இருந்து கைகழுவி விட்டிருந்த அரசாங்கத்திடம் அதனை உள்வாங்கச் செய்த முதலாவது சந்தர்ப்பமாகும். 

இந்த திருத்தங்கள் செய்யப்பட வேண்டிய தேவையின் பின்னணி பாரிய அரசியல் பின்புலத்தைக் கொண்டது. எனினும் சருக்கமாக அந்த வரலாற்றைப் பார்த்தால் மலையக மக்களுக்கு வாக்குரிமை பெற்றுக்கொடுக்கப்பட்டது என மார்தட்டிப்பேசும் அளவுக்கு பறிக்கப்பட்ட வாக்குரிமையைத்தான் மீளப்பெறப்பட்டது என பேசுவது இல்லை. 1948 க்குப்பின்னர்தான் மலையக மக்களுக்கு இலங்கையில் வாக்குரிமை கிடைக்கப்பெற்றது எனும் புரிதல் தவறானது. 1948 இல் பறிக்கப்பட்ட வாக்குரிமைதான் அதற்கு பின்னர் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் பகுதிபகுதியாக பல சட்டங்கள் இயற்றி மீளவும் வழங்கப்பட்டது. அது 2009இல் நிறைவுற்றது.

ஆனால், பிரித்தானியர் ஆட்சிகாலத்தில் 1931 ஆம் ஆண்டு இலங்கை நாட்டில் சர்வஜன வாக்குரிமை  வழங்கப்பட்டபோதே அதனைப்பெற்றுக்கொண்டு மலையகத் தமிழர் அரசியல் அடையாளத்தை பெற்றிருந்தார்கள் என்பது மிக முக்கயமானது. அதனால்தான் 1947 ஆம் ஆண்டிலேயே மலையகத் தமிழ் மக்கள் சார்பில் 7 பேர் பாராளுமன்றத்திற்கு மக்களின் வாக்குகளினால் தெரிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்.  இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்ததும் இலங்கை சுதேச அரசாங்கத்துக்கு பிரச்சினையாக இருந்ததும் இந்த பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கைதான். அதுவும் “இந்திய” அடையாளத்துடன் இலங்கை – இந்திய காங்கிரஸ் எனும் கட்சி சார்பாக அவர்கள் தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்ததனால் பெரும் அரசியல் அழுத்தத்தை இலங்கை தனதாக்கிக் கொண்ட பயத்தின் காரணமாக ஏற்பட்டது. எனவேதான் இலங்கை சுதந்திரம் கிடைத்ததும் கொண்டுவந்த இலங்கை குடியுரிமைச் சட்டத்தில் யார் யாரெல்லாம் இலங்கை பிரஜைகள் என தீர்மானிப்பதான போர்வையில் ‘இந்தியர்கள்’ இலங்கை  பிரஜைகள் இல்லை என்பதாக மலையகத் தமிழர்களை முடிவு செய்தார்கள். 

1948 ஆம் ஆண்டு  இலங்கை சதந்திரமடைவதற்கு முன்பதாக பிரித்தானியரின் அதிகாரத்தின் கீழ் இருந்தபோதும் அவர்கள் (பிரித்தானியர்) இலங்கையின் உள்ளூராட்சி விடயங்களில் தலையிட்டிருக்கவில்லை. அதனை உள்நாட்டு இலங்கையர்களே மேற்கொண்டு வந்தனர். அப்போதைய “கம்சபா” ( கிராமசபை) முறைமையில் அவை இயங்கின. 1931 ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் வாழ்ந்த இந்தியர்களான மலையகத் தமிழர்களுக்குமாக சர்வஜன வாக்குரிமையின் கீழ் ‘இலங்கை’ பிரஜாவுரிமை கிடைக்கப்பெற்ற போது அது சுதேச இலங்கையின் பிரஜாவுரிமை இல்லை. அது ‘பிரித்தானியர் ஆண்ட இலங்கையின்’ பிரஜாவுரிமையாகும். அதனால் தான் இலங்கை சுதந்திரமடைந்ததும் முதல் வேலையாக இந்தியர்களான மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமையை பறித்தது. தங்களது சுதேச இலங்கையில் இந்தியர்களுக்கு இடமில்லை என்பதே அவர்களது நிலைப்பாடாக இருந்தது.

1931 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு 1830 களில் இருந்தே பிரித்தானியர் வசம் இருந்த ‘நூறாண்டு’ காலமும் தோட்ட கம்பனிகளிடமே இந்த மக்களின் ‘சமூக நிர்வாகம்’ வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவர்களுக்குள் 1920 ஆம் ஆண்டு ஊடுருவிய மலையக தேசபிதா கோ.நடேசய்யர் அவர்களை தொழிற்சங்க ரீதியாக அணிதிரட்டி, அரசியல் மயப்படுத்திருக்காத பட்சத்தில் 1931 ஆண்டு சர்வஜன வாக்குரிமையின் கீழ் மலையகத் தமிழர் வாக்குரிமை பெற வாய்ப்பு கிடைத்திருக்காது. 

பிரித்தானியர் தமது இலங்கையில் மலையகத் தமிழருக்கு வாக்குரிமை வழங்கியபோதும் அப்போதிருந்தே இலங்கையின் உள்ளூராட்சி நிர்வாகத்தில் சுதேச இலங்கையர் இவர்களைச் சேரத்துக்கொண்டிருக்கவில்லை என்பதற்கு 1964 ஆம் ஆண்டு சிறிமா – சாஸ்திரி ஒப்பந்தம் செய்வதற்காக, சிறிமா பண்டாரநாயக்க மேலவைக்கு சமர்ப்பித்த அறிக்கையே சிறந்த வாக்குமூலமாக அமைகிறது. (சில முக்கிய பகுதிகள் பின்வருமாறு)

‘வெற்றுக்காணிகள் கட்டளைச் சட்டத்தின் கீழ் தமது மூதாதையர் வழிக்காணிகள் பறிக்கப்பட்டதன் காரணமாக கண்டிக் குடியானவர்கள் வாழ்வதற்கு மிகக் குறைந்தளவு காணிகளையே கொண்டிருந்ததோடு அவர்கள் தம் மூதாதை வழிக்காணிகளில் தொடர்ந்து பயிர் செய்யும் உரிமை பறிக்கப்பட்டது. அதன் விளைவாக எல்லாப்பக்கங்களிலும் பெருந்தோட்டங்களால் சூழப்பட்ட பள்ளத்தாக்குகளில் அவர்கள் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டனர். பள்ளத்தாக்குகளில் வாழும் கண்டியர்கள் தமது புராதன பழக்க வழக்கங்களைக் கடைபிடித்துவரும் அதேவேளை தென்னிந்திய பாரம்பரியங்களைப் பின்பற்றிவரும் தென்னிந்தியத் தொழிலாளர்களைக் கொண்ட ஓர் அந்நிய மக்கள் இனத்தை  இன்று நாம் கண்டிய மாவட்டங்களில் காண்கிறோம். மதம், மொழி, சமூகப்பழக்கவழங்கங்கள் மற்றும் தொழில்கள் என்பவற்றில் வேறுபாடுகளைக் கொண்டிருக்கும் இவ்விரு இனத்தவர்களிடையே எந்தக் கலப்பும் இருந்ததில்லை….’

…’ இந்தியர்களுக்கும் இந்நாட்டு மக்களுக்கும் இடையே எவ்விதப் பொதுத்தன்மையும் இல்லை என்ற காரணத்தை முன்னிறுத்தி கிராமிய சபைகளுகளுக்கான (கம்சபா) வாக்குரிமையை இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கும் விஸ்தரிப்பதற்கு எதிராக 1933 ஆம் ஆண்டில் கண்டியில் இருந்த இந்திய அரசாங்கத்தின் முகவர் வாதிட்டார்….

‘அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் பிரசாவுரிமைகளைப் பொறுத்தவரையில் இந்தியர்கள் சுதேச மக்களுடன் சம அந்தஸ்தில் வைக்கக் கூடிய அளவில் சலுகைகளை வழங்குவதில் இலங்கையானது எப்போதும் எச்சரிக்கையாகவே இருந்து வந்துள்ளது’

இலங்கையின் பிரதமராக சிறிமா பண்டாரநாயக்க அம்மையார் இருந்த காலத்தில் அவர் வழங்கியிருக்க கூடிய இந்த மேலவைக்கான அறிக்கையில் 1933ஆம் ஆண்டு ‘கம்சபா’ (கிராமிய சபை) வாக்குரிமை தொடர்பில் இந்திய முகவர் ( இப்போதைய தூதுவர் காரியாலயமும் தொடர்பு பட்டிருக்கின்றது. அப்போது இடம்பெற்றிருக்க கூடிய விவாதங்கள் தனியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டியது.) எனினும், 1933 ஆம் ஆண்டில் இந்த விடயம் விவாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் ‘அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் பிரஜாவுரிமைகளைப் பொறுத்தவரையில் இந்திய சுதேச மக்களுடன் சம அந்தஸ்தில் வைக்கக் கூடிய அளவில் சலுகைகளை வழங்குவதில் இலங்கையானது எப்போதும் எச்சரிக்கையாகவே இருந்து வந்துள்ளது’ என்ற வரிகள் ஊடாக மலையகத் தமிழ் மக்களுக்கு சம அந்தஸ்து வழங்குவதில் இலங்கை சுதேச அரசு எச்சரிக்கையாக இருந்து வந்திருக்கின்றது என்பது தெளிவாகின்றது.

இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் 1987 ஆம் ஆண்டு கம்சபா (கிராமிய சபை) முறையில் இருந்து மாறி பிரதேச சபைகள் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டபோது மக்களால் தெரிவு செய்யப்படும் அரசாங்கத்தின் கீழ் மட்ட மக்கள் சபையான பிரதேச சபைகளில் மலையகத் தமிழ் மக்கள் உள்வாங்கப்படாதவாறு பார்த்துக்கொண்டுள்ளார்கள். அவர்களின் சமூக நிர்வாகத்தை தோட்டக் கம்பனிகள் வசமே விட்டுவைப்பதில் கவனமாக செயற்பட்டுள்ளார்கள். பிரதேச சபை நிதியை பயன்படுத்த முடியாது என திட்டவட்டமாக சட்டம் இயற்றியுள்ளார்கள்.

எனினும் 1991 ஆம் ஆண்டு முதல் பிரதேச சபைகளுக்கு மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்கள் தமது வாக்கினை அளித்து பிரதிநிதிகளை அனுப்புகின்றபோதும் அவர்களால் சட்டரீதியாக தமது வாக்களர்களான மக்களுக்கு சேவையாற்ற முடியாத நிலைமை காணப்பட்டது.

மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களை பலமாக பிரதிநிதித்துவம் செய்யக்கூடிய நுவரெலியா மாவட்டத்தில் இந்தச் சட்டத்தின் தாக்கம் உணரப்படாதபோதும் வேறு மாவட்டங்களில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியமையே மலையகத் தமிழர் வாழும் தோட்டப்பகுதிகள் உட்கட்டமைப்பு, பாதை, மின்சாரம்,என அடிப்படை வசதிகள் இன்றி வாழ்வதற்கு காரணமாகியது. அதேநேரம் கண்டி மாவட்டத்தின் உடபலாத்த பிரதேச சபை அரசியல் காரணங்களினால் மலையகத் தமிழர் வசமானபோது இந்த சட்டத்தின் சரத்துக்களை பயன்படுத்தி அந்த சபையின் ஊடாக தோட்டப்பகுதிக்கு பிரதேச சபை சேவையாற்றியமையை காரணம் காட்டி நீதிமன்ற உத்தரவின் பேரில் கலைக்கப்பட்டது.

எனவே மலையகப் பெருந்தோட்டப் பகுதிகளில் உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் இல்லை, அங்கு பாதை சரியில்லை, பாலங்கள் உடைந்துள்ளன அரசியல்வாதிகள் கவனிப்பதில்லை என தினம் தினம் செய்தி ஒளிபரப்பிக்கொண்டிருப்பதும், கட்டுரைகள் எழுதுவதும் தீர்வைத் தரப்போவதில்லை. மாறாக, அந்தச் சட்டத்தை திருத்தி அத்தகைய உட்கட்டமைப்பு வசதிகளை மேற்கொள்வதற்கு பிரதேச சபைகளுக்கு அதிகாரத்தைப் பெற்றுக்கொடுக்க வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. அதனையும் ‘அரசியல்வாதிகளே’ செய்யவேண்டியிருந்தது.

இந்த சட்ட விவகாரம் பல வருடகாலமாக அரசியல், சிவில் சமூக மட்டத்தில்  பேசப்பட்டது என்பதனை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், அது பேசப்படவேண்டிய இடமான பாராளுமன்றில் உரிய முறையில் அது முன்வைக்கப்பட்டால் மாத்திரமே சட்டத்தை திருத்துவது சாத்தியமாகும். சட்டங்களை இயற்றுவதும் திருத்துவதும் பாராளுமன்றமே ஆகும். அந்த பாராளுமன்றில் 2015 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் முதலாம் திகதி சபை ஒத்திவைப்பு வேளை பிரேரணை ஒன்றின் ஊடாக நுவரெலியா மாவட்ட தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் (கட்டுரையாளர்) முன்வைத்த பிரேரணைக்கு பதில் அளித்த துறைக்கு பொறுப்பான அமைச்சர் பைசர் முஸ்தபா அளித்த உறுதி மொழியின்படி தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணியின் அமைச்சர்களான மனோகணேசன், திகாம்பரம், ராஜாங்க அமைச்சர் ராதாகிருஸ்ணன் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் வேலுகுமார், அரவிந்த குமார் ஆகியோரின் ஒத்துழைத்த செய்றபாடு இதனை சாத்தியமாக்கியுள்ளது.

எனவே இன்று திருத்தப்பட்ட பிரதேச சபைகள் சட்டம் என்பது 1987 ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட 15 ஆம் இலக்க சட்டம் மாத்திரமல்ல. 1933 ஆம் ஆண்டில் இருந்து இந்த நாட்டில் இருந்து வந்த மலையகத் தமிழர்கள் (அன்று இந்திய தொழிலாளர் மக்கள்) இந்த நாட்டில் சம அந்தஸ்து அற்றவர்கள் என்ற பெருந்தேசிய மனநிலையில் கொண்டு வரப்பட்ட திருத்தம் என்பதை யாவரும் மனதில் கொள்ளுதல் வேண்டும். அதனை பாராளுமன்றத்தில் அங்கத்துவம் வகிக்கும் அனைத்து கட்சிகளினதும் ஆதரவுடன் ஏகமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது என்பது ‘சாதனை’ அன்றி வேறில்லை. அது பற்றி பேசுவது எழுதுவது கொண்டாடுவது விளம்பரம் அல்ல பரப்புரை என்பதும் புரிந்துகொள்ளப்படல் வேண்டும். அசியல் கட்சிபேதங்களுக்கு அப்பால் மலையக மக்கள் மீது அக்கறையுள்ள அனைவரும் இந்த பரப்புரையை முன்னெடுப்பதனால் பெருமைபட முடியும். 

எனவே ‘பிரித்தானியரின் இலங்கையில்’  வாக்குரிமை கிடைத்தபோதும் ‘சுதேச இலங்கையில்’ அது பறித்தெடுக்ப்பட்ட நிலையில் மீண்டும் சிறுக சிறுக அதனைப்பெற்றுக்கொண்ட மலையக மக்கள் தமது வாக்குகளை வழங்கி தெரிவு செய்த பிரதேச சபையில் இருந்து தமக்கு சேவையைப் பெற்றுக்கொள்ள இருந்த தடை நீங்கி ‘முழு இலங்கை பிரஜைக்குரிய’ அந்தஸ்தினைப்பெற்ற நாளாகவும் இது அமைகிறது.

1933 என்று பார்க்கின்றபோது ஏறக்குறைய வாக்குரிமை இலங்கையில் கிடைக்கப்பெற்ற 85 ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் இப்போதுதான் மலையகத் தமிழர்க்ள் ‘இலங்கையர்கள்’ ஆகியிருக்கிறார்கள் என்பதே உண்மை.

(அதிகார சபை சட்டம் குறித்து அடுத்தவாரம் தொடரும்)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *