Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

மலையக புதியகிராம அபிவிருத்தி அதிகார சபை

கடந்த செப்தெம்பர் 19 ஆம் திகதி நாடாளுமன்றில் நிறைவேற்றப்பட்ட ‘பெருந்தோட்ட பிராந்தியத்துக்கான புதிய கிராமங்கள் அபிவிருத்தி அதிகார சபை’ மலையக அரசியல் வரலாற்றில் மிக முக்கிய அடைவு என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இந்த அதிகார சபை தொடர்பான சட்ட வரைவிலக்கணம் பின்வருமாறு அமைகிறது.

‘இலங்கையின் பெருந்தோட்டப் பிராந்தியத்தில் புதிய கிராமங்களை அபிவிருத்தி செய்வதற்கும் தோட்டப் பிராந்தியத்துக்கான புதிய கிராமங்கள் அபிவிருத்தி அதிகாரசபை என்று அழைக்கப்பட வேண்டியதும் அறியப்படுவதுமான அதிகார சபை ஒன்றை தாபிப்பதற்காகவும் அத்துடன் அதனோடு தொடர்புபட்ட அல்லது அதன் இடைநேர்விளைவான கருமங்களுக்காகவும் ஏற்பாடு செய்வதற்கானதொரு சட்டம்’

இதே திகதியில் நிறைவேற்றப்பட்ட பிரதேசபை திருத்தச்சட்டம் குறித்து கடந்தவாரம் விபரிக்கப்பட்டது. அந்தச்சட்டம் ஏற்கனவே நடைமுறையில் இருந்த ஒரு சட்டத்தில் மலையகப் பெரந்தோட்ட மக்கள் உள்வாங்கப்படாத நிலையில் இருந்து அவர்களை அந்தச் சட்டத்தில் உள்வாங்குவதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட திருத்தம் என்பது தெளிவானது. 1987 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட சட்டம் 2018 ல் திருத்தப்பட்டது என்பது 31 வருடங்கள் கழித்தது என்பதற்கு அப்பால் 1931 ஆண்டில் இலங்கை வாக்குரிமை கிடைக்கப்பெற்ற போதும் உள்ளுர் நிர்வாகத்தில் வாய்ப்பு கிடைக்காத 85 ஆண்டு கால இடைவெளி மீதான நிரப்புகை என்பது பற்றியதான வரலாற்றையும் கொண்டது.

அதே தினததில் நிறைவேற்றப்பட்ட ‘பெருந்தோட்டப் பிராந்தியத்தில் புதிய கிராமங்களை அபிவிருத்தி அதிகார சபைச் சட்டம்’ ஒரு சட்டத்திருத்தம் அன்றி ‘புதிய சட்டம்’ என்கின்றதன் அடிப்படையில் ‘காலத்தால்’ அளவிடப்படமுடியாத, காலத்தால் அவசியமான சட்டமாக அமைவதோடு, இருக்கின்ற பிரதேச சபை முறைமைகக்குள் நுழைவதற்கான அனுமதியாக அல்லாமல் இதுநாள்வரை முறையாக பொதுநிர்வாக முறைமைக்குள் உள்வாங்கப்பட்டிராத மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களை அதிகாரமிக்க பொதுநிர்வாக முறைமைக்குள் இணைத்துக்கொள்ள வாய்ப்பளிக்கும் புதிய சட்டமாகவும் புதிய நிறுவனம் ஒன்றை ஆரம்பிப்பதற்கான சட்டமாகவும் அமைகிறது.

இத்தகைய புதிய நிறுவனம் ஒன்றுக்கான தேவையின் பின்னணி குறித்து அறிந்து கொள்ளவும் சற்றே வரலாற்றை மீட்டிப்பார்க்கும் தேவை எழுகின்றது. 1820 களில் இருந்து இந்த நாட்டிற்குள் அழைத்து வரப்பட்ட இந்திய வம்சாவளியினரான மலையகத் தமிழ் மக்கள் 1920 களில் கே.நடேசய்யர் அந்த மக்களுக்குள் ஊடறுத்து சென்று தொழிற்சங்க, அரசியல் கட்டமைப்பை உருவாக்கும் வரை அந்த மக்கள் யாருக்கும் வெளியே தெரியாதவகையில் சரியாக ‘நூறாண்டு’ காலமாக பிரித்தானியரால் அடிமைகள் போன்று வைக்கப்பட்ட நிலையில், நடேசய்யரின்  பிரவேசம் பத்து ஆண்டுகளில் அந்த மக்களுக்கு சர்வஜன வாக்குரிமையின் கீழ் இலங்கைகக்கான பிரஜாவுரிமை கிடைக்கச் செய்யும் அளவுக்கு செயற்பட்டிருந்தவர்.

எனினும் சுதேச இலங்கையில் 1948 ஆம் ஆண்டு மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமை பறிக்கப்படுகின்றது. எனினும் தொடர்ந்தும் அவர்கள் பிரித்தானிரின் பெருந்தோட்டங்களில் தொழிலாளர்களாக தொடர்ந்து வாழ்ந்து வந்தனர். இந்த நிலைமை 1972 ஆம் ஆண்டு இலங்கை குடியரசாகும்வரை தொடர்ந்தது. இந்த 150 ஆண்டு கால வரலாற்றில் மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களின் ‘சமூக’ நிர்வாகத்தையும் பிரித்தானிய பெருந்தோட்டக் கம்பனிகளே மேற்கொண்டு வந்தமை மிக முக்கியமாக அவதானிக்கப்படவேண்டியது. ஏற்கனவே ‘உள்ளுர்’ நிர்வாகத்தில் பங்குபற்ற அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்த இந்த மக்களின் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரையான அனைத்து சமூக நிர்வாக விடயஙகளையும் தோட்டநிர்வாகமே மேற்கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது. உதாரணமாக இலங்கையில் பிறக்கின்ற ஒருவருக்கு இலங்கை அரசு வழங்கும் ‘பிறப்பு சான்றிதழ்’ வழங்கப்படுவதில்லை. இதற்கு மாறாக தோட்ட முகாமையாளர் உறுதிப்படுத்திய தோட்ட நிர்வாகம் வழங்கம் ‘பிறப்பு அட்டை’ ஒன்றே வழங்கப்பட்டு வந்தது. பிறப்பு பதிவே இவ்வாறு அமைந்து வந்த நிலையில் ஏனைய பதிவுகள், ஆவணங்கள் குறித்து எண்ணிப்பார்த்துக் கொள்ள முடியும்.

எனினும் 1972 ஆம் ஆண்டு இலங்கை குடியரசானதன் பின்னர் காணி உச்சவரம்பு சட்டத்தின் ஊடாக பிரித்தானியர் கம்பனிகளிடம் இருந்து பெருந்தோட்ட கம்பனிகளை அரசுக்கு பொறுப்பேற்கும் ‘தேசியமயமாக்கல்’ திட்டம் கொணடுவரப்பட்டபோது ‘மக்கள் பெருந்தோட்ட அபிவிருத்தி சபை’, ‘இலங்கை அரச பெருந்தோட்ட யாக்கம்’ போன்ற அரச கூட்டுத்தாபனங்களுக்கு கீழாக பெருந்தோட்டங்களின் நிர்வாகம் கொண்டுவரப்பட்டது. இதன்போது ஏற்கனவே பிரித்தானியர் கம்பனிகள் மேற்கொண்டுவந்த சமூக நிர்வாக விடயங்களையும் கவனித்துக்கொண்டன. எனினும் அரச கூட்டுத்தாபனங்கள் என்ற வகையில் சிறுக சிறுக அரச நிர்வாக முறைமை ஆங்காங்கே உள்வாங்கப்பட்டது. ஆனால், முறைமைப்படுத்தப்பட்டதாக இல்லை. இதே காலப்பகுதியில் 1977 ஆட்சி மாற்றத்தோடு மலையக அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் வாக்களிப்பின் ஊடாக தமது பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்யத் தொடங்கியதோடு அமைச்சுப்பதவிகளும் கிடைக்கப்பெற தமது அமைச்சு அதிகாரங்களைக் கொண்டு அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகளையும் ஆரம்பித்திருந்தது. ஆனால் இந்த அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகள் இந்த மக்களுக்கு என உருவாக்கப்பட்ட அமைச்சுக்களின் ஊடாக மேற்கொள்ளளப்பட்டிருக்கவில்லை. அந்த நாட்களில் பெற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அமைச்சுக்களும்  சுற்றுலா, கிராமயி கைத்தொழில். புடவைக்கைத்தொழில், கால்நடை அபிவிருத்தி  போன்றதாகவே அமைந்து வந்தது. அத்தகைய அமைச்சுகளில் ஒரு பகுதியாக இந்த மக்களுக்கான பணிகள் நடைபெற்றன.

1992 ஆம் ஆண்டு பெருந்தோட்ட நிர்வாக முறைமை மீண்டும் மாற்றமடைந்தது. 1972 முதல் 1992 வரையான 20ஆண்டுகாலப்பகுதியில் அரச கூட்டுத்தாபனங்களின் ஊடாக மேற்கொள்ளப்பட்டுவந்த தோட்ட நிர்வாகமும்; தனியார் மயப்படுத்தலுக்கு உள்ளாகின. இதன் போது உருவாக்கப்பட்டதே ‘பிராந்திய கம்பனிகள்’ ஆகும். இவ்வாறு 23 கம்பனிகள் வசம் பெருந்தோட்ட நிர்வாகம் வழங்கப்பட்டபோது அரசின் வகிபாகம் தங்கப்பங்குடமையாளர் என்பதன் அடிப்படையில் நிலவுடமையை மாத்திரம் வைத்துக்கொண்டு  குத்தகை அடிப்படையில் பிராந்திய கம்பனிகளுக்கு நிர்வாகம் வழங்கப்பட்டது. இங்கு நிர்வாகம் என்று வரும்போது பெருந்தோட்ட ‘தொழில்’ நிர்வாகம் மாத்திரமின்றி ‘சமூக’ நிர்வாகமும் அவர்களுக்கே ஒப்படைக்கப்பட்டது. எனவே 1992 ஆம் ஆண்டு கூட பெருந்தோட்ட நிர்வாகத்தை தனியாருக்கு ஒப்படைக்க இணக்கம் தெரிவித்த அரசியல் தொழிங்சங்க தலைமைகள் சமூக நிர்வாக பொறுப்பை அரசாங்கம் ஏற்கவேண்டும் எனும் கோரிக்கையை முன்வைக்கவில்லை.

ஒரு அமைச்சரவைப் பத்திரம் ஒன்றின் ஊடாக பெருந்தோட்ட மக்களின் சமூக நிர்வாக நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள ‘பெருந்தோட்ட மனிதவள அபிவிவிருத்தி நிதியம்’ உருவாக்கப்பட்டது. இது (அப்போதைய)1987 ஆம் ஆண்டு 17 ஆம் இலக்க கம்பனிகள் சட்டத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட ‘நிதியம்’ ஆகும். இதன் பணிப்பாளர்களாக பெருந்தோட்டக் கம்பனிகளின் பிரதிநிதிகளே அமைந்ததோடு அதற்கு தேவையான நிதியினையும் அந்த பெருந்தோட்ட கம்பனிகளே வழங்க வேண்டும் என தீர்மானிக்கப்பட்டது. இதன் உண்மை அர்த்தம் என்னவெனில் இந்த மக்களின் சமூக நிர்வாக பொறுப்பையும் கம்பனிகளே ஏற்கவேண்டும் என்பதே ஆகும். எனவே தோட்டத்தொழிலாளர்களின் உழைப்பின் ஒரு பகுதியை இந்த நிதியத்துக்கு ஒவ்வொரு பெருந்தோட்ட கம்பனியும் செலுத்த வேண்டும்  என்பதாகும். ஆந்த நிதியத்தின் ஊடாக தோட்ட மக்களின் சேமநலன் விடயங்களை அவர்களே கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாடானது. நிதியத்தின் பணிகளை அவதானித்து கொள்ள திறைசேரியின் பிரதிநிதியை பணிப்பாளர் சபையில் ஒரு உறுப்பினராக்கியதோடு அரசாங்கம் தனது பொறுப்பை நிறுத்திக்கொண்டது. கூடவே கூடட ஒப்பந்த முறையும் நடைமுறைக்கு வர அததகைய கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திடும் தொழிற்சங்கங்களின் பிரதிநிதிகள் இருவரும் கூட தொழிலாளர்கள் சார்பாக பணிப்பாளர் சபையில் அங்கம் வகிக்கின்றனர். எனவே 1992 ஆம் ஆண்டில் இருந்து இந்த நிதியத்தின் கீழாகவே பெருந்தோட்ட மக்களின் அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகள் கையாளப்படல் வேண்டும் எனும் நிலை உருவானது.

1996 ஆம் ஆண்டு சந்திரிக்கா பண்டாரநயக்க ஜனாதிபதியான காலத்தில் முதன் முறையாக தோட்ட உட்கட்டமைப்பு அபிவிருத்தி அமைச்சு உருவாக்கப்பட்டபோதே முதன் முறையாக இந்த மக்களை நோக்கி தனியான அரசின் கவனம் திரும்பியது. இந்த அமைச்சு உருவாக்கத்தோடு அதன் கீழ் இயங்கக்கூடிய நிறுவனம் ஏதும் இருக்கவில்லை. சில காலம் வீடமைப்பு அபிவிருத்தி அதிகார சபையின் ஒரு அலகு இந்த அமைச்சின் கீழ் இயங்கியபோதும் அவை நீண்டகாலம் செயற்படவில்லை. அதனால் ‘பெருந்தோட்ட மனிதவள அபிவிருத்தி நிதியம்’ இந்த குறித்த அமைச்சுடன் இணைக்கப்பட்டது. இது மீண்டும் அமைச்சின் ஊடாக அந்த மக்கள் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டிய, பெற்றுக்கொள்ள கூடிய அபவிருத்திப்பணிகளுக்கும் நிதியத்திடமே அதாவது பெருந்தோட்ட கம்பனிகளிடமே தங்கியிருக்கும் நிலைமையையே உருவாக்கியது. அமைச்சுக்கு கீழாக இணைக்கப்பட்ட நிதியம் தனது நிதிப்பங்களிப்பை குறைத்துக்கொண்டு அரசின் நிதியை அமுல்படுத்தும் ஒரு நிறுவனமாக மாத்திரம் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டது. இந்தப்பின்னணியிலேயே புதிய கிராமங்களை உருவாக்கும் அமைச்சுக்கு சுயாதீனமாக இயங்கக் கூடிய ‘அதிகார சபை’ ஒன்றின் அவசியம் ஏற்பட்டது.

நன்றி : தினக்குரல்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *